قسمتى دوم از اين خطبه است ( در شگفتى آفرينش انسان و عظمت و بزرگى آفريننده ) : 9 اى انسان آفريده شدهء مستوى الخلقه ( بى نقص و كم بود ) و اى پديد آورده شدهء محفوظ در رحمهاى تاريك و پرده‌هاى بسيار ( تاريكى شكم و رحم و مشيمه يعنى پرده‌اى كه انسان هنگام ولادت با آن از شكم مادر خارج مىشود ) كه شروع شده‌اى از گل خالص ( و از بدن انسان كه تركيب شدهء از عناصر ارضى است ) و در آرامگاه استوار و محكم ( رحم مادر ) نهاده شدى تا قدر معلوم ( هويدا شدن طول و عرض و نازكى و كلفتى ) و مدّت قسمت شده ( زمان حمل هفت يا نه ماه يا كمتر و زيادتر ) در شكم مادرت جنبش داشتى در حالى كه جنين بودى ، سخنى را پاسخ نمى دادى ، و آوازى نمى شنيدى ، 10 ، پس از قرارگاه خود ( رحم مادر ) به سراى نديده و راههاى سودش را نشناخته بيرون آورده شدى ، كى ترا به كشيدن شير از پستان مادرت راه نمود و كى ترا هنگام نياز به آنچه درخواست و اراده نمودى آشنا كرد ( آيا همهء اينها دليل بر وجود و هستى صانع نيست كه مى خواهى پى بكنه و حقيقت ذات او ببرى ) 11 چه دور است ( پى بردن بكنه ذات او ، زيرا ) كسى كه از ( شناسايى ) صفات دارندهء شكل و صورت و اندام ناتوان است ، از صفات آفرينندهء او ناتوانتر و از دريافتش بوسيلهء